In eeuwige sneeuw

Deel dit gedicht..
FaceBook  Twitter

In eeuwige sneeuw

 

ik glimlach naar je en we

klimmen hoger en hoger

tot ver boven de bergtoppen

waar voetstappen zich

verliezen in de eeuwige sneeuw

 

nog hoger gaan we en we

banen ons een weg door de

ijle lucht van de dampkring

waar we tikkertje spelen op

het witte tapijt van de Melkweg

 

het opkomen van de zon is al

zichtbaar omdat we van zo hoog

ver achter de horizon kunnen kijken

we schuiven dicht tegen elkaar en

jij vraagt,

 

zijn er nog Pringles, ik heb trek

5fvqnqu2y4 http://elblogdelclavo.blogspot.com/